ថ្ងៃ ព្រហស្បតិ៍ ទី ២៣ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០២១

រស់​ឥត​ន័យ ​និង​ស្លាប់​ឥត​ន័យ​

មនុស្ស​ខុស​ពី​សត្វ​នៅ​ត្រង់​ថា​ មនុស្ស​មាន​“​ធម្ម​សញ្ញា​”​ រីឯ​សត្វ​ចេះ​ត្រឹមតែ​ត្រាប់​តាម​សភាវៈគតិ​ប៉ុណ្ណោះ​ ។
​ពាក្យ​“​ធម្ម​សញ្ញា​”​ មាន​ន័យ​ថា​ ការ​ដឹង​ខុស​-​ត្រូវ​ ដឹង​បាប​-​បុណ្យ​ ដឹងគុណ​-​ទោស​ ដឹង​អាក្រក់​-​ល្អ​ ដឹង​ស​-​ខ្មៅ​ ។​ ​

ដោយសារ​មាន​“​ធម្ម​សញ្ញា​”​ នេះ​ហើយ​ ទើប​មនុស្ស​អាច​ចេះ​កែ​ច្នៃ​កសាង​ស្ថាបនា​សាលារៀន​ មន្ទីរពេទ្យ​ ផ្លូវថ្នល់​ ស្ពាន​ ផ្ទះ​សម្បែង​…​។​ល​។

“​ធម្ម​សញ្ញា​”​ត្រូវ​បាន​ផុតរលត់​នៅ​ពេល​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ ។​ ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​គេ​និយាយ​ថា​ មនុស្ស​មាន​តម្លៃ​នៅ​ពេល​ខ្លួន​រស់​រាន​មានជីវិត​ប៉ុណ្ណោះ​ ។​ លុះដល់​ពេល​ស្លាប់​ទៅ​ មនុស្ស​អន់​ ឬ​ឥត​ប្រយោជន៍​ជាង​សត្វ​ទៅ​ទៀត​ ពីព្រោះ​មនុស្ស​ស្លាប់​មិន​ត្រឹមតែ​មិន​អាច​យក​ប្រើ​ការ​អ្វី​កើត​ គឺ​ធ្វើ​ឱ្យ​គេ​ខ្លាច​ និង​រអើម​ថែម​ទៀត​ ។​ ​ផ្ទុយ​ពី​មនុស្ស​ សត្វ​នៅ​ពេល​ស្លាប់​ទៅ​គេ​អាច​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​ម្ហូបអាហារ​ ជា​ចំណី​របស់​មនុស្ស​ឬ​ក៏​អាច​យក​ ទៅ​កប់​ក្នុង​ដី​ធ្វើ​ជា​ជី​ដែរ​ ។​ មាន​ន័យ​ថា​ សត្វ​ធាតុ​មាន​តម្លៃ​ប្រើ​ការ​កើត​តាំងពី​នៅ​រស់​រហូត​ដល់​ស្លាប់​។​

​ក្នុង​សង្គមមនុស្ស​បច្ចុប្បន្ន​ និយាយ​ដោយឡែក​ចំពោះ​សង្គម​ខ្មែរ​ គឺ​មាន​ប្រភេទ​មនុស្ស​រស់នៅ​ឥត​ន័យ​ និង​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ឥត​ន័យចំ​ពោះ​ប្រទេស​ជាតិ​ ។​

១-​ប្រភេទ​មនុស្ស​រស់នៅ​ឥត​ន័យ​ ៖​

​អ្នកមាន​ទ្រព្យធន​ជា​សេដ្ឋី​ ឧកញ៉ា​ក្ដី​ ជា​ឧត្ដមមន្ដ្រី​ក្ដី​ និង​ជា​សាមញ្ញ​ជន​ក្ដី​ តែង​បាន​ប្រព្រឹត្ដ​នូវ​អំពើ​រៀងៗ​ខ្លួន​ពេល​នៅ​រស់រាន​មានជីវិត​ ។​ អ្នកខ្លះ​ជា​ជន​ក្រីក្រ​ តូចតាច​ តែ​មាន​ចិត្ដជា​កុសល​សម្រាប់​ខ្លួនឯង​ សម្រាប់​គ្រួសារ​ និង​សម្រាប់​សង្គម​ជាតិ​ មិន​បាន​ប្រព្រឹត្ដ​អំពើ​អ្វី​ជា​ការ​រំខាន​ឬ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​ដល់​គ្រួសារ​ និង​ប្រទេស​ជាតិ​ទេ​ គឺ​សាង​អំពើ​ល្អ​ អំពើ​ជា​កុសល​ទៅ​តាម​សមត្ថភាព​ និង​លទ្ធភាព​របស់​ខ្លួន​មាន​ ។​ មនុស្ស​ខ្លះ​ទៀត​ជា​សេដ្ឋី​ ឧកញ៉ា​ ឬ​ឧត្ដម​មន្ដ្រី​មាន​លុយកាក់​ មាន​អំណាច​ ព្រោះតែ​ងប់​ង​ល់​នឹង​មហិច្ឆតា​គ្មាន​ព្រំដែន​ បាន​ប្រើប្រាស់​រូបភាព​ធ្វើ​ បុណ្យ​ដាក់​ទាន​តែ​សម្លឹង​រក​ផល​ប្រយោជន៍​ពី​បុណ្យ​នោះ​មក​វិញ​ ឬ​ហៅ​ថា​ ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ឬ​ជំនួយ​វិនិយោគ​លើ​អំពើ​បុណ្យ​ (​ឧ​ទា​ហរ​ណ៍​ កសាង​សាលារៀន​ ឬ​ផ្ទះ​សម្បែង​ជូន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ តែ​ទាម​ទារ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​បោះ​ឆ្នោត​ឱ្យ​ ខ្លួន​ ឬ​បក្ស​របស់​ខ្លួន​វិញ​)​។​​ ​បុគ្គល​មនុស្ស​ប្រភេទ​នេះ​ជា​មនុស្ស​ធ្វើ​បុណ្យ​ដោយ​ចិត្ដ​មិន​ស្មោះ​ មិន​មាន​ចិត្ដជា​កុសល​ ។​ លើស​ពី​នេះ​ ជន​ដែល​មានចិត្ដ​អកុសល​ តែងតែ​ប្រឡាក់ប្រឡូស​ទៅ​នឹង​អំពើ​បាប​ មាន​បាតដៃ​ប្រព្រឹត្ដ​អំពើ​ពុក​រលួយ​ អំពើ​បំផ្លិចបំផ្លាញ​ជាតិ​ដើម្បី​ផល​ប្រយោជន៍​ខ្លួនឯង​ គ្រួសារ​ និង​គណបក្ស​នយោបាយ​របស់​ខ្លួន​…​។​ អំពើ​របស់​ជន​ប្រភេទ​នេះ​តែង​ធ្វើ​ឱ្យ​សង្គម​ជាតិ​ទទួល​រង​នូវ​ផលវិបាក​យ៉ាងច្រើន​ ដូច​ជា​គ្រោះថ្នាក់​មក​ពី​គ្រឿងញៀន​ អ​សីលធម៌​សង្គម​ និង​អំពើ​ហិង្សា​គ្រប់​រូបភាព​…​។​ល​។​ ​ប្រភេទ​មនុស្ស​អាក្រក់​ គឺ​ធ្វើ​អ្វីៗ​ គ្រប់យ៉ាង​ឱ្យ​តែ​មាន​ន័យ​សម្រាប់​ខ្លួនឯង​ និង​បក្ខពួក​ ប៉ុន្ដែ​គ្មាន​តម្លៃ​ និង​គ្មា​ន័យ​សម្រាប់​សង្គម​ជាតិ​ឡើយ​ ។​

២-​ប្រភេទ​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ឥត​ន័យ​ ៖

​មនុស្ស​ល្អ​មាន​ចិត្ដជា​កុសល​កាល​នៅ​រស់រាន​មានជីវិត​ដោយ​មានគុណ​សម្បត្ដិ​ចំពោះ​ប្រទេស​ជាតិ​ លុះដល់​ពេល​ស្លាប់​ទៅ​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ​ក្រអូប​សុសសាយ​ដដែល​ និង​ត្រូវ​បាន​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ចារឹក​ចង​ចាំ​ ទុក​នៅ​ក្នុង​ចិត្ដជា​និច្ច​ ។​ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​មាន​ប្រភេទ​មនុស្ស​ខ្លះ​មិន​ទាន់​បាន​ធ្វើអំពើ​អ្វី​ជា​គុណប្រយោជន៍​សម្រាប់​សង្គម​គ្រួសារ​ខ្លួន​និង​សង្គម​ជាតិ​ខ្លួនឯង​នៅឡើយ​ ក៏​បាន​ធ្វើ​ អត្ដឃាត​តាម​វិធី​ផ្សេងៗ​ ដូច​ជា​ ចងក​ លោតទឹក​ លោត​ពីលើ​ស្ពាន​ លោត​ពីលើ​ផ្ទះ​ ឬ​អគារ​ខ្ពស់​ លេប​ថ្នាំ​ ឬ​បាញ់​សម្លាប់​ខ្លួន​…​។​ល​។​ ការ​ស្លាប់​របស់​មនុស្ស​ប្រភេទ​នេះ​គ្មាន​បាន​ស​ន្ស​ល់​ទុក​នូវ​គុណូបការៈ​សម្រាប់​សង្គម​ជាតិ​អ្វី​ទេ​ ពីព្រោះ​ជ្រើសរើស​យក​ការ​ស្លាប់​មិនមែន​ដើម្បី​ប្រទេស​ជាតិ​ គឺ​ដើម្បី​បម្រើ​ឱ្យ​ការ​គិត​ខ្លី​ចំពោះ​ខ្លួនឯង​ប៉ុណ្ណោះ​។​

​នៅ​មាន​ប្រភេទ​មនុស្ស​មួយទៀត​ គឺរ​ស់ឥត​ន័យ​(​រស់នៅ​បំផ្លាញ​សង្គម​ជាតិ​)​ និង​ស្លាប់​ទៅ​ក៏​ឥត​ន័យ​ (​ជ្រើសរើស​យក​ការ​ស្លាប់​ដោយ​ឥតប្រយោជន៍​ចំពោះ​ជាតិ​)​ ។​

៣-​ប្រភេទ​មនុស្ស​រស់នៅមានន័យ​ ​និង​ ស្លាប់​ទៅ​ក៏​មាន​ន័យ​ ៖

​លោក​ ជា​ វិជ្ជា​ អតីត​ប្រធាន​សហជីព​សេរី​កម្មករ​នៃ​ព្រះរាជា​ណា​ចក្រ​កម្ពុជា​ ត្រូវ​បាន​ឃាតក​បាញ់​សម្លាប់​នា​អំឡុង​ឆ្នាំ​២០០៤​នៅ​រាជ​ធានី​ភ្នំពេញ​ ។​ មួយ​ជីវិត​របស់​លោក​គ្មាន​សេចក្ដី​លោភលន់​ សម្រាប់​ជា​ផលប្រយោជន៍​ផ្ទាល់ខ្លួន​ទេ​ ។​ គ្មាន​សល់​ទ្រព្យសម្បត្ដិ​មហា​សាល​អ្វី​ទុក​ឱ្យ​គ្រួសារ​ទេ​ ប៉ុន្ដែ​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ​និង​វីរភាព​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ក្នុង​នាម​ជា​វីរជន​កម្មករ​ ក្នុង​ដួងចិត្ដ​របស់​កម្មករ​ កម្មការិនី​ខ្មែរ​ជា​និច្ច​ ។​

លោក​ ឈុត​ វុ​ទ្ធី​ ត្រូវ​បាន​បាញ់​សម្លាប់​កាលពី​ឆ្នាំ​២០១២​ នៅ​ស្រុក​មណ្ឌល​សីមា​ ខេត្ដកោះកុង​។​ មួយ​ជីវិត​របស់​លោក​គ្មាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ទ្រព្យសម្បត្ដិ​អ្វី​ជា​ដុំ​កំភួន​សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​ទេ​ ប៉ុន្ដែ​វីរភាព​របស់​លោក​មាន​ចំណែក​ធំធេង​ណាស់​ក្នុង​បេសកកម្ម​ការពារ​ធនធាន​ព្រៃឈើ​នៅ​កម្ពុជា​ ដែល​ទទួល​រង​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​ដោយ​ក្រុម​ឈ្មួញ​មាន​លុយ​ និង​ក្រុម​មន្ដ្រី​មាន​អំណាច​ ។​​ ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​អាស្រ័យ​ផល​ដោយសារ​ធនធាន​អនុ​ផល​ព្រៃឈើ​នៅ​តំបន់​ព្រៃ​ឡង់​ បាន​ចាត់​ទុក​លោក​ ឈុត​ វុ​ទ្ធី​ ជា​វីរបុរស​ការ​ពារ​ព្រៃ​ឡង់​ ។​ ​ដូច្នេះ​ លោក​ ជា​ វិជ្ជា​ និង​លោក​ ឈុត​ វុ​ទ្ធី​ ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ ជា​ប្រភេទ​មនុស្ស​រស់នៅ​ក៏​មាន​ន័យ​ និង​ដល់​ពេល​ស្លាប់​ទៅ​ក៏​មាន​ន័យ​ ចំពោះ​សង្គម​ជាតិ​ដ៏​ធំធេង​ ៕

Chea-Vichea-Chhut-Vuthy

Filed in: Feature, ទស្សនៈនយោបាយ

Recent Posts

Bookmark and Promote!

  • © ២០១៣ រក្សាសិទ្ធិដោយ​សារព័ត៌មាន​ដើមត្នោត.Tel ៖ 011 728 471 / 015 868 753.E-mail ៖ deumtnotnews@gmail.com
    ដើមត្នោត​​ ចាត់ទុក​ជា​រុក្ខជាតិ​និមិត្តរូបជាតិ​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ដោយ​ព្រះរាជក្រឹត្យ​លេខ នស/រកត/០៣០៥/១៤៩ ចុះថ្ងៃទី២១​ ខែមីនា ឆ្នាំ២០០៥
    ចូលរួម​ការពារ​ និង​ លើក​តម្លៃ​ដើមត្នោត​ ដើម្បី​រក្សា​នូវ​កេរ​ដំណែល​នៃ​មរតក​ធម្មជាតិ​ជានិមិត្តរូប​ជាតិ និង​ ដើម្បី​ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ
    Proudly designed by Theme Junkie.